Deze keer het tweede deel van een prachtige tekst van Wim Jansen over bidden met een kort nawoord van Greetje.
Bidden: je verbinden met het geheel, contact met ‘something bigger’ in het universum, stilte en leegte als grondhouding, terugvloeien in de emanatie, eenwording met het Ene. In al die aspecten is er sprake van verruiming van bewustwording. Mijn kleine beperkte ik, die mij zo vaak gevangen houdt, lost op in een peilloze ruimte van licht. Er zijn veel mensen die ernaar verlangen. Maar wat kun je daar zelf aan bijdragen? Hoe doe je dat? Het is een vraag die mij heel vaak wordt gesteld. En dan kan ik alleen maar antwoorden vanuit mijn eigen ervaring.
Het geheim vond ik – alweer – bij Meister Eckhart. Het lijkt zo groot en abstract maar het bleek heel concreet en alledaags. Het betreft een zin die ik las in de bundel Over God wil ik zwijgen, samengesteld door O. C. Jellema. Zo’n zin die er meteen uitsprong en die me mijn hele leven is bijgebleven.
Maar wat moet een mens dan doen? Om te beginnen moet een mens zichzelf loslaten, dan heeft hij alle dingen losgelaten.
Of je nu wel of niet over God wil praten of wil zwijgen, of je nu wel of niet bidt, dit loslaten van jezelf is heilzaam voor iedereen. Het is een universele levenskunst, die een mens bevrijdt van zichzelf en hem in de ruimte zet. Dat is het hoogste waartoe bidden kan leiden. [ ]
Dit zelfverlies, dat is het allerhoogste wat je kunt bereiken. Daarin vindt het ultieme plaats: het opgaan in het Ene.
Als een mens zichzelf loslaat, laat hij alle dingen los, schrijft Eckhart. Het klopt precies. Alle dingen! Wie zichzelf loslaat, is in één keer ook verlost van al die aan hem klevende lasten. De overlevingsdrang en daarmee de angsten, het gepieker en pijn om het verleden, de zorgen om de toekomst… Alle dingen. Het is wel prettig dat dat er staat en niet: alle mensen. Want de liefde blijft. Maar ontdaan van egocentrisme in de relatie en ongezonde gehechtheid, zoals overbezorgdheid of zelfs bezitsdrang. Alle dingen. In het loslaten van jezelf tuimelen ze mee met jou zelf in een heerlijk vrije val. De vrije val in God. Er zijn verschillende momenten in mijn leven geweest dat ik dat heb kunnen oefenen. Onder meer na mijn tweede hartinfarct. In de gedichtenbundel Zingen aan de Styx, die ik daarna heb gepubliceerd, beschrijf ik het in het gedicht Val:
‘Ik keer terug
in jou,
peilloze
diepte
daal
aan mijzelf voorbij
laat alles achter
wat ik was
en val
in jou
duizelingwekkend
zacht’.
En wat is nu het mooie als je jezelf loslaat? Dat je, volkomen ongedacht, ook jezelf weer terug ontvangt! Je hebt jezelf verloren en geeft je over aan het niets, en zie: je vindt jezelf terug in een nieuwe hoedanigheid, een nieuwe gestalte. Laat ik zeggen, een van ik verloste ik. Een ik, gezuiverd tot pure liefde. Een ik in God. Deel van God.
Probeer het eens. Zie eens af van wat jou bezighoudt. Tijdens een meditatie bijeenkomst gaf ik aan de groep een mantra van de apostel Paulus mee: Niet ik, maar Christus in mij (Galaten 2:20). Althans, een meer universele variatie erop: Niet ik maar Liefde in mij. Na afloop zei een mevrouw: ‘Nu heb ik gemerkt hoeveel een mens met zichzelf bezig is! ’ Dat is nooit goed voor een mens. Laat veeleer jezelf los en daarmee al je beslommeringen. Zoek verbinding met de bodem van je ziel. Het is heerlijk om te onthechten van alles wat aan een mens kleeft.
Wim Jansen
Verbijstering & Verrukking
waartoe wij leven
Uitgeverij Volzin.
Het is een prachtige tekst, en ik ben het zó met Wim eens, het is heerlijk om te onthechten. Tegelijkertijd is het ook het moeilijkste wat je kunt doen. Want waarom houden we zo vast aan onze gewoontes zoals, angsten, piekeren, overbezorgheid, ongezonde gehechtheid enz.???
Dat is echt niet voor niets, dat is van levensbelang, aldus ego/ik.
Vaak heeft het met controle te maken. Als ik heel eerlijk, heel diep in mijzelf kijk, leeft daar een ongelooflijk, irrationeel, vreemd, bizar idee, dat als ik het maar in de hand houd, het wel goed komt met bv mijn kinderen. Maar als ik dat loslaat … Tsja … dan stort alles in elkaar.
Verstandelijk weet ik dat dat niet klopt, maar ego, het ik, het lichaam, is gericht op overleven. Overleven van jezelf, van je dierbaren. Het is een hardnekkig iets … En toch: loslaten is het enige dat helpt en nodig is. Elke dag en vooral elke nacht opnieuw.
Ik sprak hierover met een bijzondere vrouw en zij gaf aan dat het woord loslaten soms moeilijk kan zijn. Zij gebruikte de mantra: ‘Let it be’.
Waarbij ik er van maak: ‘Let It (met een hoofdletter) be’.
En die ‘It’ is voor mij dat wat groter is dan ik, dat waar ‘het ik’ uit voortkomt en tegelijkertijd nooit uit weg is gegaan. Bron, Liefde, God of hoe je het noemen wil. En dat geeft ruimte. Ruimte om controle los te laten, je zelf los te laten en te landen in Liefde, een van ik verloste ik.
Namaste,
Greetje
